“Ik ben al langer geïntrigeerd door additive manufacturing. Ik denk dat de technologie ons zal toelaten om de ecologische voetafdruk van consumentenelektronica te verkleinen.” Aan het woord is Andries Reymer, mechanisch ontwerper bij TP Vision, dat Philips televisies ontwikkelt en vermarkt. TP Vision is één van de 20 partners van het Plan C-project ‘iMade, lokale productie op maat’ dat eind deze maand van start gaat.

iMade verenigt 20 partners die samen ijveren om lokale productie naar een nieuw niveau te tillen. Op basis van twee proefprojecten, in de meubelindustrie met als partner Robberechts en in de elektronica-sector met TP Vision zal bekeken worden hoe het eerste regionaal netwerk voor ‘Cloud Manufacturing’ kan worden gerealiseerd. iMade wil Vlaanderen zo laten uitgroeien tot de eerste Europese regio die productie op maat een lokale en duurzame inbedding geeft.

Materiaalwinst

De kick-off van iMade is een goed moment om eens te polsen bij TP Vision welke verwachtingen ze koesteren binnen iMade. “Ik ben al langer bezig met 3D-printing en additive manufacturing”, zegt Andries Reymer, mechanisch ontwerper bij TP Vision. “Ik denk dat als we die technologieën optimaal benutten, we op verschillende terreinen vooruitgang kunnen boeken. Zo zullen we complexe onderdelen kunnen maken die verschillende functies combineren, waar we voordien 3 of 4 onderdelen voor moesten assembleren. Daardoor kan de productie en assemblage worden vereenvoudigd en materiaalwinst geboekt worden.”

Customisatie

“We gaan onderzoeken of we een stap kunnen zetten richting lokale productie van consumentenelektronica. Zo zullen we binnen iMade bestuderen of het technisch en economisch haalbaar is om onze producten te ‘customizen’, aangepast aan lokale noden en productiecapaciteiten. Op lange termijn kan deze lokale productie leiden tot minder transport van materialen en producten. Televisies ontworpen in België kunnen dan overal ter wereld lokaal vervaardigd worden. Dit zou zorgen voor nog meer decentralisatie van productie en producten die meer toegepast zijn op de lokale noden.”

“Alles samen kan de voetafdruk van consumentenproducten daardoor gevoelig verkleinen. Wat enkel toe te juichen valt”, stelt Andries Reymer.

Kennis & Inspiratie

“Ondanks het feit dat TP Vision al jaren samenwerkt met Sirris en Vito, zal dat voor mij persoonlijk de eerste keer zijn. Ik ben dan ook heel benieuwd naar de kennis en inzichten die zij met zich meebrengen. Ook de samenwerking met Materialise en Melotte, die elk op hun eigen manier leiders zijn in het het domein van additive manufacturing, zal zonder twijfel inspirerend zijn”, besluit Andries.

Op 29 november geeft Plan C, het Vlaams Transitienetwerk voor Duurzaam Materialenbeheer, samen met 19 Vlaamse partners de officiële kick-off van iMade. Die vindt plaats in Square Brussels om 15u45. Meer info: http://www.plan-c.eu/netwerkdag-2012. Een introductievideo over iMade vindt u op www.imade.be.

Het bericht “Lokaal televisies produceren met kleinere voetafdruk” verscheen eerst op Plan C.

Wat is systeeminnovatie?

Het gaat hier over de noodzakelijke transitie in onze manier van produceren, consumeren, wonen, ons verplaatsen en omgaan met deze wereld, naar een duurzame economie. We kijken waar vernieuwing mogelijk is, maar in plaats van op de klassieke manier gewoon naar nieuwe producten te zoeken, koppelen we dat aan een aantal andere factoren die maken dat het een systeem wordt. Een gekend voorbeeld is mobiliteit. Als je wil overschakelen naar elektrische wagens draait het niet alleen om het op de markt brengen van die auto’s maar moet ook die hele oplaadstructuur aanwezig zijn. Als je dat hele systeem niet gelijktijdig aanpakt, kan het niet werken. En ook op andere vlakken is het nu tijd voor een grote switch. Dat voel ik zowel vanuit mijn job als vanuit een persoonlijk engagement ten aanzien van noodzakelijke maatschappelijke veranderingen.

Zoals op het vlak van industrie.

Het nieuw industrieel beleid is inderdaad een transitiebeleid. We stellen vast dat de Vlaamse industrie het niet meer zo goed doet omdat die te sterk vasthangt in het oude model van kapitaalsintensieve massaproductie. In automatisering zijn we heel sterk, maar intussen kunnen de Chinezen dat ook. Dat model heeft zijn grenzen, maar omdat het tot voor kort in ons land zo succesvol was zijn we minder bezig geweest met de overgang naar nieuwe systemen. Nu moeten we naar de fabriek van de toekomst. Want we hebben nog steeds materiële productie in eigen land nodig en mogen niet alleen op diensten steunen indien we aan de kop willen staan van innovatie.

Hoe ziet die fabriek eruit?

Helemaal anders dan we die nu kennen. Vergeet massaproductie, rokende schoorstenen en bandwerk. De fabriek van de toekomst wordt bovenal een dienstenleverancier in een nieuw economisch groeimodel dat steunt op het poolen van kennis en ook grondstoffen. Grondstoffen gaat men bijvoorbeeld leasen in plaats van verkopen. Ze blijven, zoals we nu al zien in de werking van watermaatschappijen, in een ‘common pool’ met een garantie op kwaliteit zitten waar iemand ze uit kan halen maar ook weer terug moet brengen na gebruik. Zo is de hele afvalcyclus rond. Ook productie wordt dan een dienst. De leverancier levert bijvoorbeeld de garantie dat een straat verlicht is in plaats van twintig lampen. Voor iedereen wordt het dan voordeliger om zo duurzaam mogelijk te produceren, zo efficiënt mogelijk te verbruiken en zo goed mogelijk te recycleren. De fabriek wordt een onderdeel van een heel netwerk van bedrijven, diensten, logistieke en ecologische componenten waarin elke rol opnieuw gedefinieerd moet worden in het exploiteren van die common pools. De kenniseconomie is een common pool economie omdat kennis oneindig herbruikt kan worden in nieuwe kennis door die kennis te delen, door open innovatie voor onder andere die fabriek van de toekomst. De nieuwe fabrieken zijn slim, flexibel, kleinschalig en werken op maat. Een voorbeeld is ‘digital manufacturing’ waarbij op maat van de consument een product gemaakt kan worden met innovatieve 3D-printers die overal kunnen gezet worden.. Zo’n nieuwe initiatieven zijn zeer goed voor de lokale economie en de tewerkstelling. Eigenlijk is het een soort omgekeerde beweging, weg van de massaproductie en de globalisering. De lokale economie wordt als het ware gereïndustrialiseerd. Die industriële revolutie zit er aan te komen en het komt er voor het beleid op aan nieuwe businessmodellen te promoten zodat de bedrijven er klaar voor zijn. Die opschaling naar het hele systeem door andere gedragsnormen voor het gebruiken van common pools is de grote uitdaging.

Is de maatschappij er al klaar voor?

Vanuit de industrie zelf is er veel interesse, maar de bevolking is nog niet helemaal mee omdat er te weinig positieve verhalen in de media komen in deze tijden van onzekerheid en angst voor de dag van morgen. Er heerst vaak wantrouwen tegenover vernieuwingen, zoals bijvoorbeeld op vlak van biotechnologie en genetische manipulatie, maar ook wat betreft de manier waarop we wonen en mobiliteit is het moeilijk om bestaande patronen te veranderen. Daarom is er nood aan een goede omkadering van het transitieproces dat er onvermijdelijk aankomt, al kunnen we niet voorspellen waar het ons precies zal brengen. Daarin ligt ook het nut van Plan C als forum van voortrekkers voor maatschappelijke verandering. Plan C creëert positieve verhalen en dicht de kloof tussen woord en daad.

Het bericht “De fabriek van de toekomst is een duurzame dienstenleverancier” verscheen eerst op Plan C.