“Ik ben al langer geïntrigeerd door additive manufacturing. Ik denk dat de technologie ons zal toelaten om de ecologische voetafdruk van consumentenelektronica te verkleinen.” Aan het woord is Andries Reymer, mechanisch ontwerper bij TP Vision, dat Philips televisies ontwikkelt en vermarkt. TP Vision is één van de 20 partners van het Plan C-project ‘iMade, lokale productie op maat’ dat eind deze maand van start gaat.

iMade verenigt 20 partners die samen ijveren om lokale productie naar een nieuw niveau te tillen. Op basis van twee proefprojecten, in de meubelindustrie met als partner Robberechts en in de elektronica-sector met TP Vision zal bekeken worden hoe het eerste regionaal netwerk voor ‘Cloud Manufacturing’ kan worden gerealiseerd. iMade wil Vlaanderen zo laten uitgroeien tot de eerste Europese regio die productie op maat een lokale en duurzame inbedding geeft.

Materiaalwinst

De kick-off van iMade is een goed moment om eens te polsen bij TP Vision welke verwachtingen ze koesteren binnen iMade. “Ik ben al langer bezig met 3D-printing en additive manufacturing”, zegt Andries Reymer, mechanisch ontwerper bij TP Vision. “Ik denk dat als we die technologieën optimaal benutten, we op verschillende terreinen vooruitgang kunnen boeken. Zo zullen we complexe onderdelen kunnen maken die verschillende functies combineren, waar we voordien 3 of 4 onderdelen voor moesten assembleren. Daardoor kan de productie en assemblage worden vereenvoudigd en materiaalwinst geboekt worden.”

Customisatie

“We gaan onderzoeken of we een stap kunnen zetten richting lokale productie van consumentenelektronica. Zo zullen we binnen iMade bestuderen of het technisch en economisch haalbaar is om onze producten te ‘customizen’, aangepast aan lokale noden en productiecapaciteiten. Op lange termijn kan deze lokale productie leiden tot minder transport van materialen en producten. Televisies ontworpen in België kunnen dan overal ter wereld lokaal vervaardigd worden. Dit zou zorgen voor nog meer decentralisatie van productie en producten die meer toegepast zijn op de lokale noden.”

“Alles samen kan de voetafdruk van consumentenproducten daardoor gevoelig verkleinen. Wat enkel toe te juichen valt”, stelt Andries Reymer.

Kennis & Inspiratie

“Ondanks het feit dat TP Vision al jaren samenwerkt met Sirris en Vito, zal dat voor mij persoonlijk de eerste keer zijn. Ik ben dan ook heel benieuwd naar de kennis en inzichten die zij met zich meebrengen. Ook de samenwerking met Materialise en Melotte, die elk op hun eigen manier leiders zijn in het het domein van additive manufacturing, zal zonder twijfel inspirerend zijn”, besluit Andries.

Op 29 november geeft Plan C, het Vlaams Transitienetwerk voor Duurzaam Materialenbeheer, samen met 19 Vlaamse partners de officiële kick-off van iMade. Die vindt plaats in Square Brussels om 15u45. Meer info: http://www.plan-c.eu/netwerkdag-2012. Een introductievideo over iMade vindt u op www.imade.be.

Het bericht “Lokaal televisies produceren met kleinere voetafdruk” verscheen eerst op Plan C.

1. Duurzaam design
2. Slim samenwerken
3. Slim investeren
4. Betere regelgeving
5. Duurzaam materialenbeheer in de bouw
6. Duurzame chemie en kunststoffen in een continue kringloop
7. Bio-gebaseerde economie
8. (Kritische) metalen in een continue kringloop
9. Nieuwe materialen en materiaaltechnologieën

Je vindt ze hier, verklaard, in 9 infografieken met ambitieuze toekomstbeelden:

Het bericht Vlaams Materialenprogramma zet in op 9 hefbomen verscheen eerst op Plan C.

Kris Moonen is project manager bij i-propeller, het consultancybureau voor sociale innovatie dat meewerkt aan Plan C. Met ‘De Plantrekker’ werkte i-propeller voor Plan C aan een praktische handleiding om transitie-experimenten op te zetten, te begeleiden en te evalueren. “Het is een instrument om over te gaan tot concrete actie, vanuit een ambitieuze visie op duurzaam materialenbeheer in Vlaanderen.”

Wat is het nut van ‘De Plantrekker’?

Plan C gaat uit van een heel sterke en breed gedragen visie maar concrete actie moet deze realiseren. De Plantrekker geeft een methodologie, een praktische handleiding voor hoe Plan C die experimenten kan gaan coachen. Vanaf idee over concept tot experiment en eindevaluatie. Het zorgt ervoor dat we niet zomaar een beetje dromen, maar gaan kijken wie er iets wil doen, wie wat kan, welke informatie of middelen we nodig hebben en hoe we die uit het netwerk kunnen halen. Plan C is niet alleen een denktank, maar ook een doe-tank, een experimenteerruimte waar we van leren.

Waar verschilt het van klassiek project management?

Project management is het uitvoeren van een vooropgesteld recept; hier gaan we experimenteren met ‘wat er in de keukenkast’ zit. Het begint al met de evaluatie van het idee. Klassiek ga je kijken naar een aantal criteria, bijvoorbeeld of de doelstellingen en de termijn goed zijn gedefinieerd, of ze de juiste partners hebben, etcetera. Bij de projecten van Plan C heb je een groter aantal onzekerheden. Het zijn geen afgelijnde, incrementele innovaties zoals een motor tien procent zuiniger maken. Maar de experimenten draaien bijvoorbeeld rond de vraag hoe je in de procesindustrie in plaats van een hoeveelheid chemicaliën te verkopen, een dienst gaat verkopen die bepaald resultaat garandeert, ongeacht het aantal chemische stoffen die daarvoor nodig zijn. De vraag is veel abstracter en de aanpak moet dan ook flexibeler en meer padafhankelijk zijn. De methodologie laat daar de ruimte voor. Een ander verschil is dat we elk experiment sterk toetsen aan de visie. Het ambitieuze transitie-idee mag niet afglijden naar business-as-usual-oplossingen. De evaluatie gebeurt zo volgens haalbaarheid en wenselijkheid. De haalbaarheid toets je aan objectieve criteria, de wenselijkheid voor Plan C wordt onderzocht door een team van experts. Maar, niet iedereen die een experiment wil opzetten moet het hele traject stap voor stap doorlopen. Wie al ergens mee bezig is, kan er deeltjes van gebruiken. De Plantrekker is eerder een kapstok, ondersteuning en omkadering waar en wanneer het nodig is. Sommigen vinden het interessant om via het netwerk gewoon feedback te krijgen. Plan C is geen initiatiefnemer van experimenten, maar geeft ze een duwtje in de rug en kan verschillende individuele initiatiefnemers samenbrengen, links leggen tussen de verschillende experimenten en trekt er dan als organisatie lessen uit.

Waar zijn jullie, behalve De Plantrekker, nog mee bezig binnen Plan C?

Toen we twee jaar geleden voor Plan C begonnen te werken was onze opdracht om een traject en bijbehorende begeleiding te ontwikkelen Doorheen de ontwikkeling werden ook enkele concrete initiatieven opgevolgd waardoor we echt de link konden leggen tussen theorie en praktijk. We fungeerden als tussenpersoon en coachten groepjes mensen. Ook hebben we hard gewerkt aan de uitbouw van Plan C als een zelfstandige vzw,  met een eigen support team.  We gaan dus binnenkort aan kennisoverdracht doen, maar blijven graag meewerken aan projecten van Plan C.

Wat ziet u als de grote uitdaging voor transitie in Vlaanderen?

Samenwerken; niet alles zelf willen doen binnen het eigen netwerk. Met Plan C hebben we bijvoorbeeld in het ISSI project ook samengewerkt met DuWoBo, een ander transitienetwerk rond duurzaam Wonen en Bouwen. In dit project werd gekeken naar een soort van Open Source aanpak, zodat je meer en sneller van elkaar kan leren. De verschillende actoren moeten zo niet elke keer opnieuw het warm water uitvinden. Transitie is een geheel van complexe uitdagingen waarvoor je bijna altijd buiten je organisatie, een vaak ook buiten je netwerk moet treden om ze het hoofd te bieden; dat gaat sneller en beter dan als je het allemaal zelf wil doen of ontwikkelen. Dat zorgt er ook voor dat subsidies efficiënter kunnen worden ingezet, omdat de overheid bij ieder nieuw netwerk niet telkens opnieuw moet betalen voor hetzelfde werk rond capaciteitsopbouw en uitbouw van een toolkit. Uit het ISSI project hebben we uit een beperkte steekproef geconstateerd dat ondanks het feit dat Vlaanderen rijk is aan netwerken is, er verrassend weinig overlap is qua achterban. Deze netwerken hebben dus zeker allemaal hun bestaansreden, een beetje zoals in ‘supercomputer’ waarin de processors samenwerken aan een gezamenlijke uitkomst.  Slim samenwerken is dan ook dé uitdaging om de competenties, creativiteit en kennis in Vlaanderen in te zetten rond duurzame ideeën en acties.

Het bericht “Samenwerken is dé grote uitdaging voor transitie in Vlaanderen” verscheen eerst op Plan C.