Frankrijk bindt strijd aan tegen wegwerp-apparaten

 
Sinds 1 maart moeten producenten in Frankrijk de consumenten informeren over de beschikbaarheid van wisselstukken. Ze moeten ook binnen de twee maanden de stukken kunnen leveren aan verkopers of herstellers. Voorts ligt er een wet op tafel die de praktijk van geplande veroudering streng bestraft.

Verplichte info over herstelbaarheid

De Franse regering wil komaf maken met de massale dumping van elektrische apparaten die eigenlijk nog perfect te herstellen zijn. Consumenten en herstellers moeten weer meer grip krijgen op hun apparaten.

De regering besliste daarom, met ingang van 1 maart 2015, dat de consument voortaan geïnformeerd moet worden over de ‘herstelbaarheid’ van toestellen. Concreet moeten fabrikanten – en op hun beurt de verkopers – ‘op elk commercieel document’ meedelen hoe lang je bij de fabrikant terecht kan voor originele wisselstukken. Zo kan je ook met die factor rekening houden bij je aankoop.

Fabrikanten en verkopers moeten ‘op elk commercieel document’ meedelen hoe lang je bij de fabrikant terecht kan voor originele wisselstukken.

Om herstel- en hergebruikkanalen te bevorderen, mogen fabrikanten bovendien ook niet treuzelen: ze moeten de gevraagde wisselstukken binnen de twee maanden leveren.

Sommige producenten maken alvast van de nood een deugd en profileren zich extra met hun wisselstukkengarantie. Herstelbaarheid als reclame, dus.

Harde aanpak geplande veroudering

Bovenop deze maatregelen buigt het Franse parlement zich momenteel over een ‘Wet betreffende de energietransitie’. Die wet bevat onder andere een luik over de circulaire economie. Eén van de bepalingen viseert geplande veroudering. Wie aan geplande veroudering doet, zou gestraft kunnen worden met een gevangenisstraf tot twee jaar en een geldboete die kan oplopen tot 10% van de jaarlijkse omzet.

Het wetsontwerp definieert geplande veroudering als volgt (eigen vertaling):

“Geplande veroudering omvat het geheel van technieken waarmee een aanbieder, voornamelijk via het ontwerp van het product, doelbewust de levensduur of de potentiële gebruiksduur van dat product verkort, zodat deze sneller vervangen moet worden.

Deze technieken kunnen omvatten: de vrijwillige invoering van een onvolmaaktheid, een breekbaarheid, een geprogrammeerde of te vroege stop, een technische beperking, een onmogelijkheid om te herstellen, in de zin dat het apparaat niet demonteerbaar is of dat er geen essentiële vervangstukken beschikbaar zijn, of door een incompatibiliteit.”

Deze ruime definitie zal, als hij de parlementaire molen overleeft, ongetwijfeld stof doen opwaaien op het terrein. Vooral het al dan niet doelbewust inbouwen van een veroudering en de bewijslast hiervan wordt een vette kluif voor rechters en advocaten.

Bronnen:

• Ministerie van Economie: Une meilleure information sur la durée de disponibilité des pièces détachées
• Ministerie van Economie: Consommation responsable – Pieces Détachées
• Nextinpact: Délit d’obsolescence programmée: la copie du Sénat revue à l’Assemblée nationale

Interessant:

• Milieu-agentschap ADEME: Perceptions et pratiques des Français en matière de réparation des produits